Bikepacking voor ATB-rijders: zo plan je een meerdaagse tocht zonder dat je kopje-onder gaat

·

Bikepacking voor ATB-rijders: zo plan je een meerdaagse tocht zonder dat je kopje-onder gaat

Je kent het gevoel. Je staat na een dagrit met modder tot aan de enkels te kijken naar de kaart en denkt: wat als we gewoon… niet omdraaiden? Wat als we hier bleven, een nacht sliepen in het veld, en morgen gewoon verder reden? Dat idee — dat kleine, koppige idee — is waar bikepacking uit geboren wordt. Niet uit een reisagentschap, niet uit een glossy magazine. Uit het verlangen om de weg niet terug te nemen.

Voor ATB-rijders is bikepacking een logische stap. Je bent toch al gewend aan onverhard, aan modder, aan routes die halverwege ophouden te bestaan. Het enige wat verandert is dat je bagage meeneemt. En dat je ‘s avonds niet thuiskomt. Klinkt simpel. Is het niet altijd. Maar met de juiste voorbereiding kom je een heel eind.

Wat je meeneemt — en wat je thuis laat

Het grootste struikelblok bij een eerste meerdaagse is overbelading. We kennen het allemaal: de neiging om alles mee te nemen wat je ooit nodig had, of misschien nodig kunt hebben, of waarvan je oma zei dat je het altijd bij je moest hebben. Laat die neiging thuis.

Bij bikepacking gaat het om gewicht versus comfort, en de balans is persoonlijk. Maar er zijn vuistregels die de meeste rijders hanteren:

  • Slaap: een lichtgewicht bivi of tarp weegt minder dan een tent, geeft minder grip op de wind en past in een klein pakje. Combineer het met een slaapzak die past bij het seizoen — niet de warmste die je hebt, maar de juiste.
  • Kleding: één extra set, functioneel, sneldrogend. Je rijdt toch in hetzelfde pak. Neem een dunne fleece voor de avond en een waterdichte schil die je op de fiets kunt binden.
  • Eten en water: plan je etappes rond beschikbaarheid. Dorpjes, bronnen, tankstations langs de route. Neem caloriedicht eten mee: noten, gedroogd fruit, energierepen die je ook echt lust op dag drie.
  • Gereedschap: een multitools, binnenband, CO₂-patronen of pomp, plaksetje. Meer niet. Als de fiets echt kapot gaat, ga je lopen — dat is de realiteit van backcountry rijden.

De fietsbags zelf zijn een verhaal apart. Frame bags, handlebar rolls, seat packs — elk heeft z’n plek. Een handlebar roll voor je slaapgerei, een frame bag voor eten en kleine spullen, een seat pack voor kleding. Verdeel het gewicht zo laag en centraal mogelijk. Hoe meer gewicht er aan het stuur hangt, hoe meer je singletrack voelt als een vrachtwagenrit.

Wat je thuis laat: het extra paar laarzen, de zware camera, het “voor alle zekerheid”-jasje dat je toch nooit aantrekt. Elke gram die je niet meeneemt is een gram die je niet omhoog hoeft te fietsen.

Route plannen zonder dat het een spreadsheet wordt

Hier gaan veel rijders de mist in. Ze plannen te strak, te gedetailleerd, te vol. Een meerdaagse bikepacking route is geen raceparcours. Je hebt geen tijdsvakken, geen checkpoints, geen marshals die je terugsturen als je de verkeerde afslag neemt. Dat is ook precies waarom het zo goed voelt.

Begin met het grote plaatje. Kies een regio die je aanspreekt — niet per se ver weg, een weekend rijden vanuit je eigen omgeving kan al genoeg zijn als het terrein klopt. Kijk naar hoogteprofiel, naar de aard van de ondergrond, naar of er überhaupt drinkwater te vinden is. Daarna plan je globale etappes. Niet op de kilometer nauwkeurig, maar op gevoel: dit stuk duurt waarschijnlijk vier uur, dat stuk zes. Reken met de realiteit van beladen fietsen op onverhard terrein — je gaat langzamer dan je denkt.

Een paar dingen die de route maken of breken:

  • Toegankelijkheid: niet alle onverharde wegen zijn legaal te berijden. Kijk naar aangeduide routes, boswegen, paden met vrije toegang. Vraag eventueel bij lokale clubs na wat gebruikelijk is in een bepaald gebied.
  • Alternatieven: plan altijd een uitweg per etappe. Als het weer omslaat, als iemand blessures oploopt, als de route gewoon niet rijdbaar blijkt — weet dan hoe je snel op verharde weg uitkomt.
  • Overnachtingen: wild kamperen is in veel landen aan regels gebonden. Informeer je van tevoren. In sommige regio’s is een boerderij vragen om een plekje in het veld de meest betrouwbare optie. In andere gebieden zijn er specifieke bivakzones. Weet waar je staat voordat je de tent opzet.
  • Rustpunten: bouw bewust lege ruimte in. Een middag zonder plan, een dorp waar je langer dan gepland blijft hangen. Bikepacking is geen sprint. De tocht is het punt, niet de aankomst.

Navigatie doen we op een GPS-unit of een telefoon met offline kaarten. Geen papieren kaart die in de regen uit elkaar valt, geen vertrouwen op bereik in gebieden waar je al blij bent met één streepje. Download je route voor je vertrekt, zet een backup op een tweede apparaat. En weet hoe je je weg vindt als beide het begeven — want dat kan.

De psychologie van meerdaagse ritten: dag twee is het zwaarst

Dag één is makkelijk. Je bent uitgerust, de benen zijn fris, alles voelt avontuurlijk. De modder op je laarzen voelt romantisch. Je glimlacht bij elke afslag. Dag één is altijd goed.

Dag twee is een ander verhaal. De spieren zijn stijf, de slaap was onvolledig, het ontbijt was mager en koud. Je zit op een fiets die zwaarder aanvoelt dan gisteren. Het terrein lijkt harder. De route lijkt langer. Dit is het moment waarop mensen beginnen te twijfelen. Niet aan de route, maar aan zichzelf.

Wat helpt is dit weten vooraf. Dag twee is altijd zwaar. Het is geen teken dat je het verkeerd doet. Het is gewoon het moment waarop het lichaam verwerkt wat je het hebt aangedaan, en het hoofd mee moet. Rij langzamer als je dat nodig hebt. Eet iets warms als dat kan. Praat met je rijmaats — als je er meerdere hebt. Stilte is ook goed, maar gedeelde misère verbindt.

Na dag twee kantelt het. Dag drie voelt anders. Het lichaam heeft een nieuw ritme gevonden, de geest heeft de luxe van thuis losgelaten. Je denkt niet meer aan wat je thuis hebt laten liggen. Je denkt alleen nog aan de volgende helling, de volgende descent, de volgende plek om te stoppen.

Dat is het moment waarop bikepacking zijn belofte inlost. Niet op dag één, niet op de mooiste foto, maar ergens op dag drie, op een onverharde weg die nergens op de kaart staat, met modder op de ketting en zon in je gezicht. Je rijdt gewoon. Verder. Omdat de weg ophoudt en jij toch doorgaat.

Een paar dingen die de mentale kant makkelijker maken:

  • Verwacht ongemak, maar weet waar je grens ligt. Er is een verschil tussen de normale pijn van een zware tocht en iets wat echt aandacht nodig heeft. Leer dat onderscheid kennen voordat je vertrekt.
  • Rij niet alleen als je er nog niet klaar voor bent. Een eerste meerdaagse doe je het liefst met iemand die het al eens heeft gedaan. Niet als gids, maar als referentiepunt.
  • Laat de planning los op dag twee. Als je merkt dat de geplande etappe te lang is, pas je hem aan. De route dient jou, niet andersom.
  • Documenteer onderweg. Niet voor social media, maar voor jezelf. Een paar woorden in een notitieboekje, een foto die je voor niemand anders neemt. Je zult het later willen terughalen.

Bikepacking is geen prestatie die je bewijst aan anderen. Het is iets wat je doet omdat de weg ophoudt en je toch wil weten wat er daarna komt. Dat gevoel — dat koppige, droge, eerlijke gevoel — is precies waarom we rijden.

Meer om te lezen